Vermeden Sevilir mi?

Öyle değil hayvan🤦🏻‍♂️

Demek istediğim… Her insanın içinde, birini sevdiği taktirde “onu mutlu etme heyecanı” belirmez mi? O mutlu olunca iyi hissetmek, yarım gram gülümsemesi için dünyaları yıkabilmek vs.. Sulandırma hemen, bir ömür suratsız keçiyi gülümsetmeye çalışmaktan bahsetmiyorum elbette; ama… ne bileyim default, içten gelmez mi böyle şeyler?

“Ben mutlu olayım, o da benim mutlu olduğum şeylerden, mutlu olduğum gibi mutlu olsun; yaşayıp gidelim”…

Birini mutlu etmek için çaba sarfetmekten de bahsetmiyorum; çaba değil, içten-yaradılıştan gelen bir şey değil mi bu? Suratına bakınca ben bu adamı/kadını çok seviyorum diye içinin ısınması; onun için bir şeyler yapma isteği; "iç güdü" gibi...

Ya da.. Ne bileyim; herkes kendi gibi birini mi bulmalı sevildiğini hissetmek için?

“Kimse kimseye tabağındaki köfteden vermesin mi” mesela?

İnsanları anlamakta neden bu kadar zorlanıyorum? 😕

İç ses: daha b.ktan soru geldi bak aklıma: almak şart mı peki?